Er is een toestand waarin alles goed lijkt te gaan, maar van binnen is er een diep verdriet dat niet in woorden kan worden uitgelegd.
Er zijn geen schandalen, geen bedrog, geen duidelijke problemen, maar er is geen vonk waarvoor je ooit wakker wilde worden, meldt de correspondent van .
Op zulke momenten halen we onszelf vaak over om geduldig te zijn, er is immers zoveel geïnvesteerd, er zijn immers mensen, er is immers aan gewend geraakt. En dit is het gevaarlijkste – gewoonte verwarren met liefde, en de angst voor eenzaamheid met het verlangen om bij een bepaalde persoon te zijn.
Pixabay
De eerste vraag die je jezelf moet stellen is: denk ik aan de toekomst van mijn partner en betrek ik hem daar automatisch bij? Als hij alleen door wilskracht in je plannen voor vakanties of voor de oude dag verschijnt, dan is dat een wake-up call.
De tweede vraag heeft te maken met vreugde: voel ik me lichter en warmer bij de gedachte elkaar ’s avonds te zien? Als het zien van je geliefde wordt gezien als een verplichting of een karwei, dan hebben gevoelens allang plaatsgemaakt voor plicht.
De derde en belangrijkste vraag is: Wie word ik in de buurt van deze persoon? Als een relatie vereist dat je constant doet alsof, ineenkrimpt of je waarde bewijst, dan gaat het niet om liefde, maar om overleven.
Iemand in een gezonde relatie floreert zelfs als hij of zij problemen heeft op het werk of een puist op de neus. Met de juiste partner wil je beter zijn, maar niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf goed komt.
Als je constant moet kiezen tussen jezelf en de relatie, is de juiste keuze altijd in het voordeel van jezelf. Want jezelf verliezen in een stel is de duurste prijs die je kunt betalen voor de illusie van intimiteit.
Toegeven dat het verhaal voorbij is, is pijnlijk en eng, maar leven in een museum van je eigen herinneringen is nog enger. In een leeg huis, waar lange tijd niemand heeft gewoond, kun je alleen maar bevriezen, zelfs als je elke dag de kachel stookt.
Lees ook
- Waarom oude wrok koesteren: de prijs die we elke dag betalen
- Waarom we alleen horen wat we willen horen: de val van onze eigen oren
