Algemeen wordt aangenomen dat ideale relaties die zijn waarin niemand ooit ruzie maakt, maar achter deze fata morgana schuilt vaak slechts een kerkhof van gevoelens.
Waar geen ruzies zijn, is meestal geen passie, er is geen verlangen om voor zichzelf op te komen, en daarom is er geen levend contact, meldt de correspondent van .
Een ruzie is niet per se een ramp, het is soms gewoon een poging om te schreeuwen tegen iemand die zijn oren dichtstopt. Als woorden niet meer werken, komen emoties om de hoek kijken, en daar zit een wilde maar ware waarheid in.
Pixabay
Veel gevaarlijker dan degenen die schreeuwen zijn degenen die zich terugtrekken in een koude stilte en jarenlang wrok koesteren. Een schreeuw kan worden gehoord, een schreeuw kan worden beantwoord, maar alleen de echo van de eigen stem weerkaatst tegen de ijzige muur.
In een gezonde ruzie is er een kans om iets nieuws over je partner te leren, iets dat hij in een rustig gesprek niet durfde te zeggen. Achter woede zit vaak pijn, achter irritatie – vermoeidheid, achter een klacht – een onuitgesproken verzoek om liefde.
Slechts één regel is belangrijk: word niet persoonlijk en raak niet de meest gevoelige plekken die alleen jij kent. Want de woorden die in woede worden gezegd, hebben de eigenschap om in het hart van scherven te blijven steken, die vervolgens moeilijk te verzamelen zijn.
Na een echte ruzie, als beiden zich weten te verzoenen, komt er een moment van verbazingwekkende intimiteit. Het is als na een onweersbui, de lucht wordt schoner en makkelijker om te ademen, en de bomen lijken groener.
Zij die bang zijn voor conflicten ontnemen zichzelf deze zuivering, deze terugkeer naar elkaar door overwinnen. En zij die weten hoe ze op een menselijke manier ruzie moeten maken, weten dat elke storm gevolgd kan worden door de mooiste dageraad.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom we onze partners niet kunnen horen: blindheid voor wat zich recht voor onze ogen afspeelt
- Hoe één traditie een huwelijk kan redden: een recept voor verveling
