We zijn gewend om onze geliefden te raadplegen op de belangrijkste momenten in ons leven, maar als het gaat om het verlaten van een relatie, is hun advies vaak alleen maar verwarrend.
Vriendinnen houden van ons en wensen ons het allerbeste, maar ze zien de situatie van buitenaf en kennen niet alle schakeringen en halftonen, meldt de correspondent van .
De eerste vraag die je jezelf moet stellen klinkt eng: als er niets verandert, kan ik dan nog tien jaar zo leven? Niet een jaar, niet twee, maar tien, want mensen veranderen zelden dramatisch, hoe graag we dat ook zouden willen.
Pixabay
De tweede vraag gaat over kinderen, als die er zijn: wil ik dat hun volwassen relaties op de onze lijken? Kinderen absorberen het gezinsmodel als een spons en dan moeten ze het eraf wassen met jaren van psychotherapie.
De derde vraag is de meest egoïstische en de meest eerlijke: wat ben ik over vijf jaar als ik blijf, en wat ben ik als ik wegga? Soms is de angst om het vertrouwde te verliezen sterker dan de angst om nooit te weten wat het leven zou kunnen zijn.
Het is belangrijk om te onthouden dat schuldgevoel een slechte raadgever is als het gaat om uit elkaar gaan, hoeveel medelijden er ook wordt opgedrongen. Blijven uit medelijden of uit plichtsbesef doodt langzaam zowel jezelf als de persoon waar je medelijden mee hebt.
Niemand heeft het recht om voor jou te bepalen waar jouw persoonlijke ruimte ophoudt en waar andermans misbruik ervan begint. Geen vriendinnen, niet je moeder, geen psychologen, zelfs geen priesters – alleen jijzelf kent de grens waarachter het verraad van jezelf ligt.
En als je op een ochtend wakker wordt met een duidelijk gevoel dat je niet meer verder kunt, dan is dat geen hysterie of domheid. Het is gewoon je innerlijke stem die eindelijk alle anderen overschreeuwt en je de waarheid vertelt.
Abonneren: 
Lees ook
- Wat er gebeurt als je niet langer bang bent voor eenzaamheid: de vrijheid waar niemand je voor waarschuwt
- Waarom ruzies nodig zijn: onverwachte voordelen van afwassen
