We zijn zo bang om de persoon van wie we houden van streek te maken dat we “ja” zeggen terwijl de binnenkant “nee” schreeuwt en glimlachen als we willen huilen.
Het lijkt een uiting van liefde, zorgzaamheid, een verlangen om de vrede te bewaren, maar in werkelijkheid is het een langzame moord op onszelf, volgens een correspondent van .
Weten hoe je “nee” moet zeggen gaat niet over agressie of oorlog, het gaat over het respecteren van iemands grenzen en behoeften. En het paradoxale is dat juist deze vaardigheid relaties sterker maakt en niet zwakker, zoals vaak wordt gedacht.
Pixabay
Als we nee zeggen, laten we onze partner de echte ons zien, niet een handige pop die hij naar believen kan herschikken. We geven hem een kans om ons te herkennen, om ons te accepteren, om voor de echte ons te kiezen en niet voor de denkbeeldige ons.
Reactie op afwijzing is de beste indicator van met wie je te maken hebt. Een gezond persoon zal horen, accepteren, misschien van streek raken, maar niet kastijden met stilte of schuldgevoelens.
Iemand die gewend is alles in één keer te krijgen zal de weigering opvatten als een persoonlijke belediging en een oorlog beginnen. En het is niet jouw schuld, het is gewoon een diagnose, die je beter in een vroeg stadium kunt stellen dan na tien jaar huwelijk.
Het is belangrijk om te onthouden dat jouw “nee” dezelfde waarde heeft als het “ja” van iemand anders en dat niemand het recht heeft om dat van je af te pakken. Elke keer dat je jezelf opgeeft voor een ander, verlies je een beetje meer van jezelf totdat je op een dag merkt dat je van binnen leeg bent.
Een liefde waarin je geen nee kunt zeggen is een gevangenis, hoe mooi de tralies ook zijn. En alleen degenen die weten hoe ze nee moeten zeggen, zijn in staat om echt te waarderen waar ze mee instemmen.
Abonneren: 
Lees ook
- Hoe lang het duurt voordat je beseft dat het geen liefde is maar verslaving: een bittere diagnose
- Waarom verantwoordelijkheid in relaties beangstigender is dan eenzaamheid: de grootste angst van volwassenen
