Afwaardering komt zelden met geschreeuw en beledigingen, maar sluipt vaker binnen op zachte pootjes, in zijden muiltjes.
Het zijn onschuldige zinnetjes: “je bent te gevoelig”, “ik maakte een grapje”, “je bent nooit tevreden”, waarvan een kilte zich van binnen nestelt, meldt de correspondent van .
Eerst stop je met het delen van je successen, want als antwoord hoor je “denk er eens over na” of “en hier heb ik vandaag”. Dan stop je met klagen over problemen, want je krijgt “het is je eigen schuld” of “zeur niet”.
Pixabay
Langzamerhand begin je jezelf te devalueren, lang voordat je partner zijn mond open doet. Je weet al dat je gevoelens niet belangrijk zijn, je prestaties onbeduidend en je problemen denkbeeldig.
Het engste aan devaluatie is dat het subtiel is, het raakt je niet, het sijpelt eruit als gas dat vergiftigd wordt. Je ruikt het niet, maar op een dag word je wakker en realiseer je je dat je niet kunt ademen.
Psychologen noemen het gaslighting, waarbij je geleidelijk wordt wijsgemaakt dat je werkelijkheid niet echt is. Dat je het je verbeeld hebt, dat je het verzonnen hebt, dat je te veel wilt, te veel verwacht, te veel van jezelf maakt.
De enige manier om uit deze mist te komen is om jezelf, je gevoelens, je pijn te gaan geloven, zelfs als de hele wereld anders zegt. Als je pijn hebt, beeld je je dat niet in, als je beledigd bent, heb je daar recht op.
Liefde vereist niet dat je krimpt om in het leven van iemand anders te passen. Liefde is als je gevoelens ertoe doen, zelfs als ze ongemakkelijk zijn, zelfs als je het er niet mee eens bent, zelfs als ze controversieel zijn.
Abonneren: 
Lees ook
- Waarom een partner onszelf weerspiegelt: een spiegel die eng is om in te kijken
- Wat volwassen liefde is: waarom het niet is zoals in de bioscoop
