Denk aan de eerste paar maanden: je hart bonkte van één sms’je, je handpalmen zweetten toen jullie elkaar ontmoetten en de nachten leken te kort.
Drie jaar later ontdekken veel mensen tot hun afschuw dat niets van dit alles er nog is en raken ze in paniek, omdat ze denken dat de liefde voorbij is, meldt .
Maar de waarheid is dat de liefde niet verdwenen is, het is gewoon dat de chemie veranderd is, en het is een volkomen normaal fysiologisch proces.
Pixabay
Aan het begin van een relatie maakt het lichaam fenylethylamine, dopamine en noradrenaline aan – stoffen die euforie en afhankelijkheid van de partner veroorzaken.
De natuur heeft deze hormonale cocktail zo geregeld dat twee mensen zich verbinden en nakomelingen produceren, en dan schakelt het mechanisme uit. Na ongeveer twee of drie jaar stoppen de hersenen met het produceren van deze stoffen in dezelfde hoeveelheden en ontstaat er een “kater”.
Het is op dit punt dat veel mensen besluiten dat ze fout zaten en op zoek gaan naar een nieuwe dosis hormonaal geluk met een andere partner.
Ze raken verstrikt in een eindeloze cyclus: passie – teleurstelling – zoektocht – nieuwe passie, zonder er ooit achter te komen wat echte liefde is.
Degenen die deze crisis overleven krijgen een kans op een heel ander niveau van relatie. Chemische euforie wordt vervangen door bewuste gehechtheid gebaseerd op echte kennis van de persoon, niet op hormonale razernij.
Andere mechanismen worden ingeschakeld: oxytocine en vasopressine, die verantwoordelijk zijn voor de stille vreugde om een partner in de buurt te hebben.
Dit is niet het vuurwerk dat het in het begin was, maar het is een warme, stabiele vlam die een leven lang kan verwarmen.
Dus als je na drie jaar het gevoel hebt dat het voorbij is, haast je dan niet om het af te kappen. Misschien is het gewoon het einde van de vakantie en het begin van het echte, volwassen leven, dat, zo blijkt, ook gelukkig kan zijn.
Abonneren: Lees ook
- Wat er gebeurt als je stopt met wachten op het perfecte moment om te praten: de waarheid over morgen
- Hoe je je realiseert dat je wordt gedevalueerd: de stille signalen die we missen
