Ken je het gevoel wanneer je hart zinkt van mensen die koud zijn, die berichten niet beantwoorden, die altijd een beetje druk zijn?
We schrijven het af aan chemie, aan het lot, aan een speciale vonk, maar de waarheid ligt vaak op een heel ander vlak, meldt de correspondent van .
De psychologie noemt het het verlangen naar ontoegankelijke objecten, een fenomeen dat geworteld is in ervaringen uit de kindertijd. Als in de kindertijd de liefde van ouders moest worden verdiend, opgebouwd, bereikt, herinneren de hersenen zich: liefde = moeilijkheid.
Pixabay
Als we opgroeien, zoeken we onbewust naar mensen die dat bekende “dichterbij is verder”-patroon zullen reproduceren. Niveau, toegankelijkheid, open mensen lijken saai omdat ze niet overgehaald hoeven te worden en daarom is de waarde van hun liefde twijfelachtig.
We verwarren emotionele schommelingen met echte passie, ons niet realiserend dat het gewoon een oud jeugdtrauma is dat verstoppertje met ons speelt. Hoe kouder de partner, hoe meer we ons inzetten om het ijs te smelten en de beloning te krijgen.
Maar de beloning komt helaas niet, want onbeschikbare mensen zijn onbeschikbaar precies zolang we achter ze aan rennen. Zodra het rennen stopt, verdwijnt de interesse van hun kant, ons achterlatend met een gevoel van verlatenheid en waardeloosheid.
De uitweg uit deze cirkel is niet om harder te proberen, maar om onszelf af te vragen: waarom krijg ik niet genoeg? Waarom is eenvoudige menselijke warmte niet genoeg voor mij, waarom moet ik lijden en overwinnen?
Liefde moet geen Olympische sport zijn met hindernissen en barrières. Het heeft het recht om eenvoudig en toegankelijk te zijn en hoeft niet van minuut tot minuut bewezen te worden dat het nodig is.
Inschrijven: 
Lees ook
- Waarom vriendschap nodig is in de liefde: wat hartstochtelijke geliefden vergeten
- Waarom ouders je keuze niet goedkeuren: psychologie van gezinsscenario’s
