Verstoring van de fructoseabsorptie kan in verband worden gebracht met verhoogde angst en systemische ontsteking. Tot deze conclusie kwamen onderzoekers van de Universiteit van Bordeaux. De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het tijdschrift Brain Behaviour and Immunity (BBI).
Fructose is een suiker die voorkomt in fruit, honing en veel bewerkte voedingsmiddelen. Het wordt opgenomen in de darm door speciale transporteiwitten. Als iemand echter meer fructose binnenkrijgt dan het lichaam kan absorberen, gaat een deel van de suiker verder door het spijsverteringskanaal naar de dikke darm. Deze aandoening wordt fructose malabsorptie genoemd.
In de darm begint de niet-geabsorbeerde fructose actief verwerkt te worden door bacteriën. Wetenschappers hebben gesuggereerd dat dit de samenstelling van het microbioom kan veranderen en ontstekingsreacties kan uitlokken die de hersenfunctie kunnen beïnvloeden.
Om deze hypothese te testen, onderzochten de onderzoekers 55 gezonde jonge mannen. De deelnemers ondergingen een fructose malabsorptie ademtest, hielden een voedseldagboek bij en vulden vragenlijsten in om hun angst te beoordelen. Ze lieten ook bloed- en ontlastingsmonsters nemen om immuunmarkers en darmflora te analyseren.
Ongeveer 60% van de vrijwilligers had een verminderde fructose-absorptie. De suikerinname was echter ongeveer hetzelfde in beide groepen – ongeveer 30 gram per dag. Desondanks hadden mensen met malabsorptie hogere angstscores en hogere niveaus van ontstekingseiwitten in het bloed. Analyse van het microbioom onthulde ook duidelijke veranderingen in de samenstelling van de darmbacteriën.
Aanvullende experimenten met muizen bevestigden het verband tussen verminderde fructoseabsorptie en veranderingen in de microbiota. Deze dieren vertoonden ook een verhoogde activiteit van microglia, immuuncellen in de hersenen die in verband worden gebracht met ontstekingen en stemmingsstoornissen.
De auteurs benadrukken dat de resultaten nog geen direct oorzakelijk verband bewijzen. Ze wijzen echter wel op een mogelijk mechanisme dat verteringskenmerken, het darmmicrobioom en de mentale toestand met elkaar verbindt.
