We verlaten relaties vaak door met deuren te slaan, bruggen te verbranden, alcohol over wrokgevoelens te gieten en taart te eten.
Maar zo’n vertrek geeft niet het belangrijkste – het einde, het punt waarna je weer kunt gaan ademen zonder pijn in de borst, meldt de correspondent van .
Een onuitgemaakte breuk blijft een doorn in de ziel die jarenlang zeurt en nieuwe relaties vergiftigt met oud vergif. We hebben de deur niet dichtgedaan, we zijn gewoon de kamer uit gerend en hebben hem opengelaten, en de wind waait nog steeds daarvandaan.
Pixabay
De psychologie weet: afscheidsrituelen zijn nodig voor de psyche, net zoals een begrafenis nodig is om de dood van een geliefde te accepteren. Zonder deze rituelen blijft iemand steken in een stadium van ontkenning of woede, waardoor hij niet verder kan op het pad van acceptatie.
Afscheid nemen hoeft niet persoonlijk te zijn, soms is het belangrijker om tegen jezelf te zeggen: dit was het, het is voorbij. Je kunt een brief schrijven en die niet versturen, je kunt de foto’s verbranden, je kunt gewoon hardop zeggen wat je te zeggen hebt en er een punt achter zetten.
Het is belangrijk om in dit afscheid niet alleen de overtredingen op te sommen, maar ook te danken voor de goede dingen die gebeurd zijn, want dat hoort ook bij jou. Zonder dankbaarheid wordt het afscheid weer een oorlogsdaad die verlamt in plaats van geneest.
Studies tonen aan dat mensen die een bewust ritueel van afscheid nemen doorlopen, sneller herstellen van een relatiebreuk. Ze slepen het verleden niet mee de toekomst in, maar laten het waar het hoort – in het verleden.
Als we echt afscheid nemen, verraden we de liefde die we hadden niet, we laten het gewoon in vrede gaan. En alleen dan is er binnenin ruimte voor iets nieuws, niet besmet met de pijn van oude wonden.
Abonneren: 
Lees ook
- Hoe je je realiseert dat je gemanipuleerd wordt: de onzichtbare draden die aan je hart trekken
- Wat er gebeurt als we de kleine dingen niet meer opmerken: het gesloten ogen syndroom
